Shantykoor "Ahoy"
te Hardinxveld-Giessendam

 

 

Optredens 

Verslag van een van onze leden;

Voor de bijgevoegde foto's klik hier

 

  

   Eindelijk was het zover 7 april de avond voor de grote finale, vele vrijdagavonden waren er al aan vooraf gegaan met oefenen van de vele nieuwe liederen die we voor onze kiezen kregen.

Wat die gasten in de muziekcommissie doen weet ik niet, maar moet dat nu zo lang duren voordat jullie weten wat wij gaan zingen op onze uitvoering.

Misschien voor het komende jaar begin er wat eerder mee, dan levert dat bij ons oudjes niet zoveel stress op.

Ik mag dan nog wel een jonkie zijn bij de rest en op school vroeger een beetje heeft opgelet tijdens de Engelse les. Maar menigeen heeft vroeger op school wat rekenen en Nederlandse taal gehad en daar hield het bij hun wel mee op. Veel van die woorden die ze moeten uitspreken is gewoon koeter -waals voor hen.

Maar ik mag wel stellen dat Robert ons dat toch wel zo goed mogelijk probeert bij te brengen en om te zorgen dat wij het op zijn plat gezegd redelijk uit onze bek krijgen en gaat het even niet zoals hij het wil dan krijg je van hem even het boze oog op je gericht.

Maar dachten jullie dat wij als zangers het al moeilijk hebben wat dacht je dan van onze dames en heer, die bijna wekelijks weer een nieuw stuk muziek of een aanpassing in de mail hebben gekregen en ziet het maar weer op die vrijdagavond uit die accordeon te persen.

Niet goed, hup springt hij achter de piano en je moet het zo doen.

De enige tijd dat ze even rust van hem krijgen is wanneer hij met ons bezig is om in te zingen en strekoefeningen staan te doen, het ziet er niet uit maar we zijn even lekker bezig.

En hebben ze eindelijk de boel een beetje op rij, dan bedenkt hij weer even, ik vindt het wat saai en moet er weer een solo of ander tussenstuk in hun muziekpartijen geplaatst worden en hup de dames kunnen weer van voor af aan aanvangen.

Ik kan alleen maar zeggen hoe ik het respecteer dat ze het ieder keer weer voor elkaar krijgen, want ik kan geen noot lezen laat staan op zo’n ding spelen.

Al ging het op deze vrijdagavond nog wel een paar keer mis, maar dat kan ook zijn dat de dames afgeleid waren door Paul en kornuiten die door de zaal liepen te springen om dan weer een microfoon hier en dan weer even aan een paar knopjes daar te draaien tot eindelijk wat duimen omhoog gingen en de boel zou in orde zijn voor de volgende avond.

Al moesten die gasten die een solo zongen wel even onthouden welke microfoon ze moesten gebruiken en was alles volgens de heren klaar voor de grote finale, al werd er nog wel even gezegd dat we de volgende dag al om 17.30 uur weer op onze plaats moesten staan op het podium om weer in te zingen.

Dat redde ik wel, want wandelen is er even niet bij voor mij, een ontsteking in mijn knie speelt mij parten en had al moeite om op de banken te klimmen.

Nou daar stonden we dan alweer in korte tijd op dit podium, opvallend waren de tafeltjes die Arie onze voorzitter had geregeld om onder onze standaards te zetten zodat we beter in de boeken konden kijken en niet te veel naar beneden.

Ik stond er versteld van dat iemand die normaal in de ene hand zijn tegeltjes heeft en met zijn andere die dingen tegen de muur plakt ook nog tot zulke dingen in staat is, ik heb er gelijk nog een foto van gemaakt te vinden op de site.

Nu konden we onze tekst zien en hadden ook nog oog voor wat voor schoons er in het publiek zat later.

Al wat er vrijdagavond nog mis ging, dat werd in deze voorbereiding weggepoetst en vlogen we door het repertoire, want we hadden maar kort tijd er moesten nog andere een poosje inspelen.

Na ons eerste set van liedjes zou het ‘Volksmuziekensemble’ hun opwachting maken, waar ook onze Jagoda Vergouwe die daar ook in mee speelt, dus kun je nagaan die heeft helemaal geen rustig avondje.

Nadat deze muziekkanten ook hun tijd hadden gekregen om in te spelen, want ja ze willen natuurlijk ook hun beste beentje voor zetten en het publiek wat voorschotelen.

In afwachting van de aftrap stroomde de zaal langzaam vol en geloof me het waren niet alleen Hardinxvelders die een kaartje hadden gekocht en tegen achten had iedereen wel een plaatsje gevonden in de zaal en stonden wij in de gang te trappelen om de bühne te betreden, nou ik kan je wel vertellen dat ging met veel gekreun gepaard.

Door de leeftijd van onze leden en mijn blessure liep het niet allemaal meer zo vlot, maar na een paar minuten stonden alle zanger dan toch op hun plek en kon Arie onze voorzitter aanvangen met de aanwezige welkom te heten.

Daarna was het de beurt aan Piet, die zoiets als een opperspreekstalmeester is, die dan het aanwezige publiek attendeerde op welk liedje we zouden gaan zingen, dat stond ook wel in het programmaboekje, maar toch!

Zeeman jouw hart ligt op zee, was ons eerste nummertje, een nummer dat we al zo vaak hebben gezongen en gewoon een lekker lied voor het begin.

Maar ons volgende lied ‘Duizend mijlen’, daar had ik toch wel een zwaarder hoofd in, maar wonderlijk wel de klanken golfde zomaar de zaal in het ging zonder problemen.

Je kunt ook wel merken dat Robert het steeds meer tussen ons naar zijn zin krijgt, want hij nam het voortouw in een solo over de Wolgaslepers, dit zong hij met zoveel overgave zodat je bijna de rillingen over je rug voelde lopen van de Russische kou op de Wolga.

Om daarna gewoon als de gewoonste zaak nog even met Daan en Henk even naar de Stille Zuidzee te gaan om Aloha oe aan te vangen uit de film Blue Hawaï van Elvis en dat valt echt niet mee om dit uit je strot te krijgen zal ik maar zeggen.

Gevolgd door de Samoasong, dat gelijk er achteraan kwam, maar wel gemakkelijker is te zingen, ook een heerlijk nieuw nummer.

Zo ook de Rose of Alendele, een nummertje in het Engels, waar Daan ook ieder couplet een paar woorden mag zingen en de rest weer bijvalt.

Gewoon een pracht nummer waar wie het kan ook nog bij de bassen een paar hoge akkoorden mee mag pikken en als laatste lied van de eerste sessie nog even naar het Duitse lied ‘Auch matrosen haben eine Heimat te gaan.

Toen moest er een deel van het podium worden vrij gemaakt voor de leden van het “Volksmuziekensemble’ een groep van negen muziekkanten o.l.v. Tim de Wijs van Muziekpunt Gorinchem, die zelf ook mee speelden op basgitaar.

Ze brachten volksmuziek uit Israël, Rusland en Macedonië.

Deze Tim de Wijs is een man die vele muziekinstrumenten kan bespelen en een grote passie voor deze muziek heeft en ook nog cursussen verzorgt in het spelen van deze volksmuziek bij dit muziekpunt, dat is muziekonderwijs voor iedereen.

Op verschillende muziekscholen in Gorinchem en omgeving geeft hij met meerdere docenten van dit muziekpunt een groot muzikaal aanbod, mocht je nog vrije tijd hebben en wil je een muziekinstrument gaan bespelen, kijk dan gewoon even op info@MuziekPunt.nl.

Helaas heb ik weinig van hun kunnen meegekregen, want mijn kleinkinderen wilden wat drinken en later weer een ijsje, maar ik was nog wel op tijd weer in de zaal om deze groep muziekkanten nog even op de gevoelige plaat te zetten. ( zie site )

Hierna was het pauze en draafde de dames weer met hun bakjes door de zaal en foyer om hun lootjes te verkopen.

De middenstand van ons dorp heeft zich weer van hun goede kant laten zien, want de prijzentafel was weer rijkelijk gevuld, bij elkaar gesprokkeld door de leden van de A.C., die ook zorg draaide voor de organisatie van deze avond, dus voor e.v.t. klachten moet je bij hun zijn ( grapje ).

De loten waren verkocht en bij deze ook de pauze voorbij, dus moesten wij weer in de gang aantreden voor onze tweede sessie.

De eerste drie liedjes, ‘De Zoutepekelzee’, The Coast of High Barbery en ‘Mijn IJsselmeer’ waren ook nieuwe nummers, maar die verliepen ook vlotjes.

Zo ook de laatste vijf liedjes, maar deze hadden we al wat vaker gezongen en als afsluiting zodat iedereen nog even mee kon zingen natuurlijk de ‘Klok van Arnemuiden’ en ‘Het café aan de haven’, die werd ook niet vergeten.

Ja, en toen zat het zingen voor ons er dan toch op en helaas moest ik afhaken om mee de zaal op te ruimen, maar ik was al blij dat ik mij de gehele avond staande had kunnen houden.

Sorry, mannen volgende keer ben ik er weer bij en werden bij de prijzentafel de laatste lootjes verzilverd voor een prijsje groot en klein, het kon een cadeaubon of zelf een vogelhuisje zijn.

Intussen klonken er door de zaal al weer andere klanken, want deze keer had de A.C. een ander achter de draaitafel geregeld en stond Melvin van Soest Entertainments daar om de rest van het feest op te fleuren.

Voor mij geen stappen op de dansvloer, maar mijn camera maakten overuren.

Ver over middernacht werden we verzocht om naar de foyer te gaan zodat ze de zaal konden opruimen, daar bleven er nog wel wat gasten van ons koor hangen, tot hoe laat wil ik niet weten maar het was er wel gezellig al zal niet ieders hoofd de volgende morgen helder zijn geweest.

We kunnen weer terug kijken op een geslaagde avond en vergeven Robert, dat hij ons zo heeft afgepeigerd, al denkt Suus hier soms wel anders over, maar gewoon weer verder naar ons volgende optreden volgende week maandag.

Nog een dank aan Paul en de heer Schouten die met zijn hulp toch samen er voor heeft gezorgd dat we nog een beetje redelijk over kwamen op het publiek, en natuurlijk Gerrit met zijn personeel van ’t Hart niet te vergeten zij maken met Melvin van Soest dat het weer een geslaagd feest is geworden,

 

              groetjes die bolle op de achterste rij.